ხის ფუღუროში გამომცხვარი პური ოდესმე დაგიგემოვნებიათ? -დარწმუნებული ვარ არა.

ეს ამბავი ერთ ზაფხულს მოხდა, როცა უბნის ბავშვები ჩვეულებისამებრ გასართობად შევიყარეთ.

თამაშის დასაწყებად, რა თქმა უნდა, იდეებია საჭირო, მათი მოფიქრება და შემდგომ სისრულეში მოყვანა.

- ომობანა ვითამაშოთ,-თქვა ვასკამ, მაგრამ მისი წინადადება, ჯგუფში გოგონების სიმრავლის გამო, იმთავითვე დაიწუნეს.

- დაჭერობანა?-გაბრწყინებული თვალებით ვთქვი მე, მაგრამ გამკიცხეს, შენ ყოველთვის სულელურ თამაშებს გვთავაზობო.

თამაშობათა ნუსხა თანდათან მიიწურა, უკანასკნელი მგელობანაც რომ ხმათა უმრავლესობით დავიწუნეთ, მხიარულთა გუნდი დაღონდა.

ონავრები თვალებს აცეცებდნენ და კენჭებს ისროდნენ ნაკადულში.

- ცომი ამოღუებულა, -უთხრა ძმას მაკომ, რომელიც იმ წუთს შეუერთდა მეგობრებს.

- მერე რა, ამოღუვდა და ამოღუვდეს, დაბრუნდება ბებო და ჩააკრავს თონეში.

- ჩვენ რომ გამოვაცხოთ? -დაეთათბირა მაკო ნიკოს.

- როგორ?-მიუბრუნდა ნიკო დას.

- როგორ და ასე: ვიღებთ ვარცლს, ცომი გადმოგვაქვს მაგიდაზე, ვყოფთ ნაჭრებად და ვაკრავთ თონეში.

- წავედით!-თქვა ნიკომ. და- ძმა ონავრების რაზმთან ერთად თონისაკენ დაიძრა.

ცხელოდა. ზაფხულის მზე ქვებს ლამის ადნობდა.

თონესთან მივედით, მაგრამ არ გინდა ცეცხლი გააჩაღო და მერე გახურებულ თონეში თავით ჩაეყუდო?

ვასკამ მიმოიხედა, მზერა უზარმაზარ წაბლზე შეაჩერა, რომელიც თონესთან არც ისე შორს იდგა და საამო ჩრდილს აყენებდა ეზოში.

- აი, თონე, -თქვა ბოლოს-გრილი თონე, არც დაიღლები და არც ცხვირ-პირი გაგერუჯება.

აი, იდეა, რომელიც მთელ გუნდს, ყველაზე უმცროსი სოფოს ჩათვლით ძალიან მოეწონა.

დიდ მაგიდაზე, რომელიც თონესთან სწორედ პურის ცომის გასაყვანად იდგა, უზარმაზარი ვარცლი დავამხეთ, იქიდან კი ერთიანი ძალით ცომის უზარმაზარი გუნდა გამოვაგორეთ. მცირე ხნის შემდეგ ერთიანად გაფქვილულებმა პურების სპეციალურ ბალიშებზე გაყვანა დავიწყეთ. ერთი, ორი, სამი, ვასკამ ნიკოს ფეხებში წაავლო ხელი და ფუღუროში თავდაღმა ჩაკიდა. ტყაპ! ტყუპ!- მეორეს მესამე მოჰყვა, მესამეს-მეოთხე და მალე ფუღურო უზარმაზარ თონედ იქცა, რომელსაც მართალია ცეცხლი არ ეკიდა, მაგრამ მაინც ჰგავდა ჩვეულებრივ თონეს, ცამდე აწვდილი ტოტებისა და ფოთლების ალით.

პურები ერთი საათის შემდეგ მოგვაგონდა, ფქვილისგან ერთმანეთის გამოქანდაკებით რომ ვიჯერეთ გული.

ფუღუროში თავი ნიკომ შეჰყო, მერე ტომის ბელადივით მოგვიბრუნდა გვითხრა: არ გამოვიდა. ვერ დაიბრაწა, მაგრამ პირველი ნახელავის პირობაზე არა უშავს...