ჭკუა ისწავლა

ახ−ვე−ლებს და სი−ცხე მის−ცა,
ჩვენს მე−ზო−ბელ გო−გოს,
- უჰ, სკო−ლა−ში ა−ღარ წა−ვა,
გა−უ−მართ−ლა რო−გორ!-
ამ−ბობს ნი−კო და უ−გუ−ლოდ
არ−ჩევს ხვა−ლის წიგ−ნებს,
- ვი−ნა−ხუ−ლებ და კო−რო−ნა
გა−და−მე−დოს იქ−ნებ -
ბრა−ზობს დე−და: - ზარ−მა−ცი ხარ
და სუ−ლე−ლი თა−ნაც,
სწავ−ლას, თა−მაშს ა−ვად ყოფ−ნა
გირ−ჩევ−ნი−ა გა−ნა?
თით−ქოს ნი−კოს ეს სურ−ვი−ლი
ღმერთ−მა შე−უს−რუ−ლა,
სი−ცხე მის−ცა, თა−ვი ტკი−ვა,
თვა−ლებს მალ-მალ ლუ−ლავს.
ყლაპ−ვა უ−ჭირს, ზურ−გიც ტე−ხავს,
თან ახ−ვე−ლებს მწა−რედ,
ლო−გინ−ში წევს გა−თან−გუ−ლი,
ვე−ღარ გა−დის გა−რეთ..
ახ−ლა მიხვ−და, ა−ვად ყოფ−ნა
ძლი−ერ ცუ−დი ა−რი,
ე−ნატ−რე−ბა, ე−სიზმ−რე−ბა
სკო−ლის ე−ზო კა−რი.
- ო−ღონდ მა−ლე მო−მარ−ჩი−ნე
ღმერ−თო და გპირ−დე−ბი,
მე ა−თებ−ზეც კი ვის−წავ−ლი,
კარ−გად რომ ვიქ−ნები.
ხვალ სკო−ლა−ში გა−ვიქ−ცე−ვი,
ო−ღონდ მოვრ−ჩე ღა−მე,
ა−რა−სო−დეს არ ვი−ნატ−რებ
აწ, სუ−ლე−ლურ რა−მეს.