პრანჭიები

სულ ერ−თი ციცქ−ნა, პა−წი−ა
ბოს−ტა−ნი ჰქონ−და ბა−ჭი−ას,
ი−სე პა−ტა−რა ბოს−ტა−ნი,
ხან ჩი−ტი ჭამ−და, ხან - ჭი−ა,
იქ−ვე ბა−ჭი−ას მე−ზობ−ლად
ციყვს ჰქონ−და ნაძვ−ზე ფუ−ღუ−რო,
შიგ ედ−გა ერ−თი ქო−თა−ნი,
ცა−რი−ე−ლი და უ−ყუ−რო.
და მათ მე−ზობ−ლად, ღრუბ−ლე−ბის
ი−მე−დი−თა და ნუ−გე−შით,
პა−ტა−რა იხ−ვი ცხოვ−რობ−და
გო−ბი−სო−დე−ნა გუ−ბე−ში.
ბაჭი−ა გა−ი−ძა−ხო−და:
- შრო−მით მასკ−დე−ბა ოფ−ლი−ო,
სტა−ფი−ლო−თი და მწვა−ნი−ლით
მე ვა−მა−რა−გებ მსოფ−ლი−ოს!
იხ−ვი გუ−ბი−დან ყვი−რო−და:
- ცა თავ−ზე ქუ−დად მხუ−რავ−სო,
რაც მსოფ−ლი−ოში თევ−ზი−ა,
სულ ჩემს გუ−ბე−ში ცუ−რავ−სო!
ციყ−ვი ი−სეთი ფრ−თხი−ლი−ა,
ფუ−ღუ−რო ჩა−კე−ტი−ლი აქვს,
შიგ−ნი−დან გა−ი−ძა−ხო−და:
- ეს ჩე−მი ო−რი კბი−ლი−ა,
ი−სეთი ა−ლე−სი−ლი−ა,
რაც მსოფ−ლი−ოში თხი−ლი−ა,
სულ ჩე−მი დაკვ−ნე−ტი−ლი−ა!
ტრა−ბახ−ში დად−გა ზამ−თა−რი,
ერთ თვე−საც არ გა−უვ−ლი−ა,
იხვ−საც,
ციყვ−საც
და ბა−ჭი−ას
შიმ−ში−ლით გასძვ−რა სუ−ლი−ა.
იხ−ვი,
ციყ−ვი
და ბაჭი−ა
სამ−თა−ვე ი−ყო პრანჭი−ა.