“მე წვრილი და მაღალი ფეხები მაქვს, თხელი ტანი, გრძელი კისერი და მშვენიერი წამწამები. მანერებიც დახვეწილი: ნელა, კულტურულად და იშვითად ვჭამ  ბალახეულს, ზოგიერთი ველური ცხოველივით სულ კი არ ვიცოხნები. საჭმელს ვაგროვებ და საჭიროების დროს ვიყენებ ხოლმე. მხოლოდ მის შესანახად მაქვს კუზი და ზოგიერთი თავხედი - „შე, კუზიანოს!“ რომ მეძახის, სულელია, სრულიად უცოდინარი და ბეცი, რადგან ვერ ხვდება, კუზი დეფექტი კი არა, ზურგჩანთასავითაა:  შეინახავ საკვებს და გაჭირვების დროს გამოიყენებ. მგონი, შურთ, იცი... თან ლამაზი ვარ, თან ნაზი და დინჯი, თანაც სანოვაგის ისეთი შესანახი ადგილი მაქვს, რომელსაც ვერავინ წამართმევს. ირგვლივ ყველა საჭმლის გამო ხოცავს ერთმანეთს ჩემ გარდა... ჩვენ, აქლემები, ძირითადად ბავშვების გამო თუ წავკინკლავდებით ხოლმე, შვილებს ორი წელი ვუვლით, ზოგიერთი ცხოველივით კი არ ვტოვებთ დაბადებისთანავე, მეტიც, ჩვენი შვილები ამ ორი წლის განმავლობაში მხოლოდ დედის რძით იკვებებიან. დახედე რა საყვარელია... “

აქლემის ფეხთან პატარა კოზაკი იყო ატუზული, დედასავით გრძელ წამწამებს აფახუნებდა და ჩემი დანახვით შეშინებულს გული გამალებით უცემდა. ალბათ იფიქრა, რომ დედას ვართმევდი, დიდხანს მომიწია აქლემთან ლაქლაქი და უყურადღებოდ დარჩენილმა კოზაკმა მოიწყინა. დედა აქლემი მიხვდა და თავით მანიშნა, რომ წავსულიყავი. მერე შვილს კისრით მიუალერს-მოუალერსა, წაეთამაშა და რძე შესთავაზა. ის კი არ დაიხარა და ბალახის ჭამა არ დაიწყო... ეს ჟესტი  აქლემებში იმას ნიშნავს, რომ კოზაკი უკვე დიდია და დამოუკიდებლად ცხოვრებას გეგმავს. დედა აფორიაქდა, დაიბნა...

- რას უნდა ნიშნავდეს რძეზე უარის თქმა, ნეტავ? რა, ასე მალე გაიზარდა?  - მკითხა მე და არ დამაცადა, თვითონვე დაიწყო პასუხების გაცემა: - ხომ არ ეწყინა უყურადღებოდ რომ დავტოვე? იქნებ დღევანდელმა ბალახმა რძეს გემო შეუცვლა და არ ესიამოვნა? იქნებ ავადაა?..- დედა აქლემი ქოთქოთებდა და ვერ ჩერდებოდა. 

- არა, უბრალოდ გაიზარდა შენი კოზაკი და მიგანიშნა, რომ დამოუკიდებელი ცხოვრების დაწყება სურს! - შევაწყვეტინე მე და ღიმილით გავხედე. დედა აქლემი  დადუმდა, დაპატარავდა, დაბლა დახარა გრძელი წამწამები და ჩუმად მკითხა:

- იცი, რამდენი დღე ატარებენ აქლემები მუცლით ბავშვებს?

- არა.

- დაახლოებით 400 დღე გრძელდება ჩვენი მაკეობა. ჰო, 400 დღე მუცლით და 750 დღე მუცელთან და ჰოპ, უცებ იხრება, ჭამს ბალახს და გაჩვევს იმ აზრს, რომ მიდის.

- კარგი, რა, ნუ ადრამატულებ. ყველა შვილი ასე იქცევა ოდესღაც. ადამიანებიც ასე ვართ სხვათა შორის.

- ჰო, თქვენი შვილებიც მიდიან, მაგრამ არა ორი წლის ასაკში.

- დედა, მე შენ არ მიგატოვებ! - ამოიდგა ხმა კოზაკმა. - აქვე ვიქნები, უბრალოდ ფეხებში აღარ გაგებლანდები, შენ გვერდით ვივლი სდასრულივით, თვითონ ვიზრუნებ ჭამაზე და თუ გემრიელ ბალახს გადავაწყდი, შენც გიწილადებ.- აქლემს თვალები გაუფართოვდა და გაკვირვებისაგან გაშეშდა.  არ ელოდა ამ ტექსტს. მანამდე ხომ ხმა არ ამოუღია კოზაკს. ვინ იფიქრებდა, ასე გამართულად თუ შეეძლო აზრების დალაგება... „უყურე შენ, მართლა გაზრდილა!“ - გაიფიქრა აქლემმა და შვილს თავზე გრძელი კისერი დაადო, რაც აქლემებისთვის ჩახუტებას ნიშნავს.