სტვენს ბულბული

სტვენს ბულ−ბუ−ლი ვარდ−სა ზე−და,
ხმა საბ−რა−ლოდ მე−ა−მე−და;
კოც−ნა ვე−ღარ გა−ე−ბე−და
საბ−რა−ლო ა−ი−რა,
ხმა დამთვ−რა−ლო ა−ი−რა,
მა−ი−სობ, ი−სარს ი−სობ,
ის გი−ხა−რის, ვა−ი, რა!
ე−ტყვის: "ვარ−დო, შე−ნი სა−ხე
ო−დეს ვნა−ხე, მექმ−ნა მა−ხე!
შენ−სა ფერ−სა სუ−ლი ვა−ხე!
საბ−რა−ლო ა−ი−რა,
ხმა დამთვ−რა−ლო ა−ი−რა,
მა−ი−სობ, ი−სარს ი−სობ,
ის გი−ხა−რის, ვა−ი, რა!
ვარდ−მან პი−რი ა−რა შა−ლა:
უმ−ზე−ო−ბით და−ე−მა−ლა;
ბულ−ბულს სუ−ლი გა−ე−ცა−ლა!
საბ−რა−ლო ა−ი−რა,
ხმა დამთვ−რა−ლო ა−ი−რა,
მა−ი−სობ, ი−სარს ი−სობ,
ის გი−ხა−რის, ვა−ი, რა!
ყე−ლი გარ−დაგ−დო ბულ−ბულ−მა,
სი−ცო−ცხლის ცვარ-დაგუბულმა.
შეჰბ−რალ−და, ხმა-ჰყო სუმ−ბულ−მა!
საბ−რა−ლო ა−ი−რა,
ხმა დამთვ−რა−ლო ა−ი−რა,
მა−ი−სობ, ი−სარს ი−სობ,
ის გი−ხა−რის, ვა−ი, რა!
ვარდს ბულ−ბუ−ლი შე−ე−წყა−ლა,
ლა−ლის ფარ−და გარდაშა−ლა;
მაჯ−ნუნს მიხვ−და სუ−ლის ძა−ლა!
საბ−რა−ლო ა−ი−რალ
ხმა დამთვ−რა−ლო ა−ი−რა,
მა−ი−სობ, ი−სარს ი−სობ,
ის გი−ხა−რის, ვა−ი, რა!