ტყის სამართალი

მე−ლამ დათ−ვი და−პა−ტი−ჟა,
წა−მო ჩქა−რა ჩემ−თან ნათ−ლი,
ტყე−ში, მუ−ხის ფუ−ღუ−რო−ში,
ა−რის ბევრ−ზე ბევ−რი თაფ−ლი.

მართ−ლაც ნა−ხეს ის ხე სწრა−ფად,
მი−ბაჯ−ბაჯ−და დრუნ−ჩა დათ−ვი,
ფუტკ−რე−ბის არ შე−ე−შინ−და,
ა−უქ−ნი−ა მსხვი−ლი თა−თი.

ფუ−ღუ−რო−ში შეძვ−რა, სულ მთლად,
გა−მო−ცა−ლა თაფ−ლი ხე−ლად,
და სი−ა−მით ფრუ−ტუ−ნებ−და,
და−ა−ვი−წყდა ნათ−ლულ მე−ლა.

***

თაფლ−მა და−ათ−რო და−თუ−ჩა,
და ა−უ−რი−ა გო−ნე−ბა,
კე−თი−ლი გახ−და ბურ−დღუ−ნა,
და გას−ცა სხვი−სი ქო−ნე−ბა.

მე−ლი−ას უთხრა:მოკეთევ,
აღ−მომ−ჩე−ნო და გე−ნი−ავ,
სოფ−ლის ბო−ლო−ში სა−ქათ−მე,
სულ მი−ჩუქ−ნი−ა, შე−ნი−ა. -

ვე−ფხვს ხარ-კამეჩსა ვუ−ბო−ძებ,
ლომს კი მი−ვართ−მევ ძრო−ხა−სა,
ვის რას ჩუქ−ნი−და გუ−ლუხ−ვად,
თან უყ−ვე−ბო−და მოძღ−ვარ−სა.

მთვრა−ლი არ ვა−რო ი−ძახ−და,
მაქვს გო−ნე−ბაო სა−ღი,
ციყვს ბევ−რი თხი−ლი შეჰ−პირ−და,
კურ−დღელს კი თე−დოს ბა−ღი.
ყვე−ლას რა−ღა−ცა ა−ჩუ−ქა,
ზოგს გოჭი,-ზოგსაც ცხვა−რი,
ნა−წყე−ნად არ−ვინ დას−ტო−ვა,
ტყის არ−ცერთ ბი−ნა−და−რი.

ბო−ლოს,ბუტბუტი მო−ბეზრ−და,
ე−გო−ნა ა−რის ში−ნა,
გონ ა−რე−ულს და გა−ლე−შილს,
ხის ძირ−ში ჩა−ე−ძი−ნა.

ხვრი−ნავ−და და ხუ−ხუ−ნებ−და,
ვერ იგრძ−ნო ფუტ−კართ კბე−ნა,
სა−ნამ−დე გა−ფხიზლ−დე−ბო−და,
ღა−მე იქ გა−ი−თე−ნა.

დი−ლით მზემ რომ და−ა−ჭყი−ტა,
ა−ღა−რა ჰქონ−და ნი−რი,
აყ−ვირ−და ტკი−ვი−ლი−სა−გან,
ის ი−ყო დაკ−ბე−ნი−ლი.

რო−ცა ცო−ტა გონს მო−ვი−და,
ვე−ღარ და−ლან−და მე−ლი,
ბურ−დღუ−ნი−თა და ქშე−ნი−თა,
ძლივს ა−ით−რი−ა წე−ლი.

***

მაგ−რამ უ−ცებ, ჰო−ი რას ჰხე−დავს?
მე−ლას მოჰ−ყავს ცხო−ველთ ჯა−რი,
შე−ახ−სე−ნეს და−თუ−ნი−ას,
ზოგ−მა ძროხა-ზოგ−მა ხა−რი,

ცხო−ვე−ლე−ბი ღრი−ა−ლე−ბენ,
და−უ−ღი−ათ მათ პი−რე−ბი,
ჰყვირიან,-ჰეეე სა−დღა ა−რის,
ის შე−ნი დანაპი−რე−ბი?

ლო−მი რო−გორ გა−ა−ჩუ−მოს,
ან ის ვე−ფხვი ძალ−ზედ ა−ვი?
ფიქ−რობს თა−ვი რით ი−მართ−ლოს,
მო−ი−ცი−ლოს ლა−ქა შა−ვი.

გა−და−ხე−და მე−გობ−რებს და
ვე−ღარ გა−უს−წო−რა თვა−ლი,
ბო−ლოს ძლივს−ღა ა−მო−ღერ−ღა,
მა−პა−ტი−ვეთ, ვი−ყავ მთვრა−ლი.

ა−სა−მართ−ლეს ტყუ−ი−ლისთ−ვის,
ბევრ−ზე ბევ−რი ცუ−დიც ითქ−ვა,
და−ა−დე−ბი−ნეს პი−რო−ბა,
ა−ღარ გას−ტე−ხოს მან სი−ტყვა.

სა−სა−მართ−ლომ მი−უ−სა−ჯა,
არ და−ი−დო მი−სი ხათ−რი,
არ შე−ჭა−მოს და−თუ−ნი−ამ,
ა−რა−სო−დეს წვე−თი თაფ−ლი.