ნაკადული მთა-რამთას ციცაბო კალთაზე, სახურავივით გადმოხურული ხეების ჩრდილქვეშ დაიბადა. ერთხელ იძალა და მიწის ნაპრალიდან ამოჩუხჩუხდა. რამთას წყარო ეგონა, მაგრამ ნაკადული ყოფილიყო, რადგან წყაროსავით კი არ მოწანწკარებდა, რიხიანად მოჩუხჩუხებდა. 

-ეს რაღაა?-ხეებმა ტოტები დასწიეს, რაკრაკა ნაკადს ახედ-დახედეს.

-ნაკადული!

-რა დავარქვათ?

-დული-დული!-რამთას სახელის შერჩევაზე არ უწვალია, ნაკადულის რაკრაკა სიმღერაში იმდენი „დული-დული“ ისმოდა. 

-გამარჯობა, დული-დული!-მთის ფერდობებზე  გაშლილი ტყე ნაკადულს მიესალმა,-რატომ აყოვნებ? ჩამოედინე, ჩამოდი, შენც ხომ ამავეს ლამობდი!

ნაკადული თავქვე დაეშვა.

-შენ რა, უკვე მტოვებ, დული-დული?-მთამ საყვედური გაადევნა.

-აქაც ვარ, იქაც ვიქნები, ნუ შეგაშფოთებს ფიქრები,-დული-დული უკვე შორიდნ გაეპასუხა,-სათავე შენთან დავიდე, ახლა მსურს, ბარშიც ჩავიდე! გავყვები წვიმის ნაკვალევს, ჰა, კალაპოტიც გავკვალე!

-ჩვენ კი შენს ნაპირებს მივქარგ-მოვქარგავთ!-ჩაიკისკისეს ყვავილებმა,-ნახე,  ძვირფასო, როგორ  მოგხატავთ! გჭირდებით, კარგო, გჭირდებით, გაგალამაზებთ, გპირდებით!

-თითქოს წყალი მე არ უნდა ვასვა!-ჩაიბუზღუნა ნაკადულმა,-თითქოს თვითონაც არ ვჭირდებოდეთ! 

მაგრამ ჭრელა-ჭრულა ყვავილებმა  მისი ნაპირები ისე საუცხოოდ შეამკეს!

-შეგერგოთ ჩემი წყალი! შეგერგოთ!-გაიხარა ნაკადულმა.

ერთგან მეტად რბილმა  და ფხვიერმა მიწამ ისე შეისრუტა, კინაღამ შიგ ჩაიკარგა. საბრალო! როგორ შეეშინდა!

-აქ დავხუჭავ, ალბათ, თვალებს! და რა მალე! და რა მალე!

რამთამ მაშინვე თავის მწვერვალზე ცხვრის ფარასავით შეფენილ  ღრუბლებს მოუხმო:

-ტირია და ქვითინა! ბუტია და კაპასა! ახლავე აქ მოდით! დული-დულის თქვენი  დახმარება სჭირდება!

ღრუბლებმა ცა წამში ჩამოაბნელეს. არც აციეს, არც აცხელეს, სულ აწვიმეს და აწვიმეს.

ნაკადული მოღონიერდა, მხრებში გაიშალა, გაძლიერდა. მიწა წყლით ხომ გააჯერა, ჩქერი განა გააჩერა, ტყე შუაზე გადასერა, გულს ატკბობდა მისი მზერა.

-როგორ ვიყავი უნაკადულოდ!-უკვირდა ტყეს.

უცებ დული-დულის ვიღაცის ომახიანი სიმღერა შემოესმა.

-ეს მდინარე ჰერი-ჰერია!-აუხსნეს ხეებმა,-უთუოდ შენ გეძახის.

-მაშ, წავალ, შევუერთდები. გამიგია, რომ ყველა ნაკადული მდინარეს უერთდება.

-როგორ უკვე გვტოვებ?-გაუკვირდა ტყეს.

-გაიხალისეთ ფიქრები, აქაც ვარ, იქაც ვიქნები!-ნაკადული უკვე შორიდან გაეპასუხა.

-მხიარული ჟრიამულით, აჰა, მოდის დული-დული! აქარგული-ჩაქარგული, განა ტყეში ჩაკარგული, მომღერალი ნაკადული! მორაკრაკე ნაკადული!

ამას ნამდვილად მდინარე ჰერი-ჰერი ამბობდა, ნაკადულს მოუთმენლად ელოდა:

-ჩქარა, დული-დული,  ჩქარა! აბა, ჰე, მეგობარო! პირდაპირ ზღვისკენ გავუტიოთ!