თურ−მე სა−დღაც შორს შტა−ტებ−ში,
ა−რის ღრმა და დი−დი ტბე−ბი.
ჯა−დოს−ნუ−რი ად−გი−ლი−ა,
ამ−ბობს მო−ა−რუ−ლი ხმე−ბი.

სხვე−ბი−სა−გან სა−ი−დუმ−ლოდ
სან−ტა თოვ−ლის პა−პას ხვდე−ბა,
თუმც ა−რა−ვის არ უ−ნა−ხავს
ან რას ბჭო−ბენ ან რა ხდე−ბა.

თოვ−ლის პა−პას მას−პინძ−ლო−ბენ,
ელ−ფე−ბი და ტყის სუ−ლე−ბი.
თურ−მე მას−თან შე−სახ−ვედ−რად,
ღა−მით იყვ−ნენ მისუ−ლე−ბი.

ვინ ა−რი−ან ერთ−მა−ნე−თის,
ო−რი ბა−ბუ, გა−ნა ძმე−ბი?
ო−რივეს ხომ ჩვენ−ზე ფიქრ−ში,
და−თოვ−ლი−ათ თეთ−რად თმე−ბი?