ვპოვე ტაძარი შესაფარი, უდაბნოდ მდგარი;

ვპო−ვე ტა−ძა−რი შე−სა−ფა−რი, უ−დაბ−ნოდ მდგა−რი;
მუნ ენ−თო მა−რად უქ−რო−ბე−ლი წმი−და ლამ−პა−რი.
ან−გე−ლოს−თა−გან იკ−რო−და მუნ და−ვი−თის ქნა−რი,
და გა−ნის−მო−და ცი−ურთ დას−თა გა−ლო−ბის ზა−რი!

მწი−რი სოფ−ლი−სა, და−მაშვ−რა−ლი მი−სი−თა ღელ−ვით,
მუნ ვე−ძი−ებ−დი განს−ვე−ნე−ბას წრფე−ლი−თა ზრახ−ვით;
გულ−სა, მოკ−ლულ−სა კაცთ სი−ა−ვით და ბე−დის ბრუნ−ვით,
ლამ−პა−რი წმი−და გან−მიტ−ფობ−და ცი−უ−რის სხი−ვით!

მუნ გუნდ−რუ−კის წილ შევს−წი−რავ−დი წმი−დას სიყ−ვა−რულს,
რომ−ლის სა−კურ−თხად დავს−დებ−დი მე ჩემს გულ−სა და სულს;
ა−მა სი−ა−მით, ნე−ტა−რე−ბით, ეს−რეთ აღვ−სე−ბულს,
მე−გო−ნა, ვხე−დავ სა−სუ−ფე−ველს, აქ და−შე−ნე−ბულს!

მაგ−რამ სა−წუ−თო გა−ნა ვის−მეს დიდ−ხანს ა−ხა−რებს?
განქ−რა ტა−ძა−რი — და უ−დაბ−ნო ჩემ−და მდუ−მა−რებს;
მას ა−ქეთ ჩემს გულს ნე−ტა−რე−ბა არ ა−სა−და−რებს,
მის ნაცვ−ლად სევ−და და წყვდი−ა−დი და−ი−სად−გუ−რებს!

მო−ის−პო მსწრაფ−ლად მი−სი ნაშ−თი და მი−სი კვა−ლი!
გა−ნა თუ დრო−მან დაჰკ−რა თვი−სი მას ა−ვი თვა−ლი, —
ა−რა! მოს−ძაგ−და მას სო−ფე−ლი ცრუ და მუხ−თა−ლი!
დამშ−თა მე მხო−ლოდ მის ლამპ−რის−გან ცე−ცხლი დამქ−რა−ლი!

ვერ−ღა აღ−მი−გო სიყ−ვა−რულ−მა კვა−ლად ტა−ძა−რი!
ვერ−სად აღ−ვან−თე დაშ−თო−მი−ლი მი−სი ლამ−პა−რი!
ეს−რეთ და−მიხ−შო უ−კუღ−მართ−მა ნუ−გე−შის კა−რი,
და და−ვალ ობ−ლად, ი−სევ მწი−რი, მი−უ−სა−ფა−რი!