ხელოვნება

ვის უ−ნა−ხავს შა−ვი წიგ−ნი, წიგ−ნი წი−თელ ა−სო−ე−ბით,
და−წე−რი−ლი სისხ−ლის წვე−თით, და−წე−რი−ლი სა−სო−ე−ბით?
გა−დი−ა−რეს გრი−გა−ლებ−მა, დღეს ეს წიგ−ნი არ−ვინ ი−ცის,
და ჟამთ მტვე−რით ი−ფა−რე−ბა წიგ−ნი ცის და დე−და−მი−წის.

დიდ−ხანს ვწერ−დი, დიდ−ხანს მწვავ−და შთა−გო−ნე−ბის ცე−ცხლი მწვა−ვე,
ვწერ−დი ჟი−ნით, ვწერ−დი ვნე−ბით... და ჰა, ი−გი და−ვა−თა−ვე.
და ვფიქ−რობ−დი: ჩემს შავს წიგნ−ში თუ არს-მეთქი რამ ი−სე−თი,
რომ არ აჩნ−დეს მწა−რე გეს−ლი, რომ არ აჩნ−დეს სისხ−ლის წვე−თი?

და მეწ−ვი−ა შემ−დეგ ეჭ−ვი, და მომ−წყინ−და ი−გი მცნე−ბა.
ვთქვი: "სხვას რას აქვს ფა−სი ქვეყ−ნად, რომ არ ი−ყოს ხე−ლოვ−ნე−ბა"!..
მაგ−რამ ჩემ−ში სა−უბ−რობ−და მე−ო−რე ხმა, ხმა ფა−რუ−ლი: -
"ხე−ლოვ−ნე−ბა - ეს ოქ−რო−ა მი−წის გულ−ში და−მარ−ხუ−ლი.

ხე−ლოვ−ნე−ბა მარ−გა−ლიტს ჰგავს, მას ზღვა ფა−რავს შე−უცვ−ლე−ლი,
რას იშ−ვი−ათ თუ მისწვ−დე−ბა კა−ცის გუ−ლი, კა−ცის ხე−ლი...
ა−რის წმინ−და პო−ე−ზი−ა და მუ−სი−კა ა−რის შო−რი,
მაგ−რამ ქვეყ−ნად არ არ−სე−ბობს - ის ა−ლერ−სი, ის ამ−ბო−რი.

ა−რის საღვ−თო ბი−ლი−კე−ბი ამ სივრ−ცის−კენ მი−მა−ვა−ლი,
ა−ირ−ჩი−ე მათ−გან ერ−თი, ა−ირ−ჩი−ე ერ−თი კვა−ლი!"
შა−ვი წიგ−ნი არ თავ−დე−ბა, შა−ვი წიგ−ნი შუ−ა წყდე−ბა...
მას ი−ქით კი კა−ცის გრძნო−ბა და გო−ნე−ბა ვე−რას წვდე−ბა.