გა−ზა−ფხულ−და, გა−მო−ცო−ცხლდა,
ჭა−ლის ყვე−ლა ბი−ნა−და−რი,
მზის სხი−ვე−ბით მო−ფე−ნი−ლი,
ა−ბი−ბინ−და მთა და ბა−რი...
გა−ეღ−ვი−ძათ თა−გუ−ნი−ებს,
ცუნ−ცუ−ლე−ბენ ზვი−ნის ახ−ლოს,
ზო−გი სო−როს ა−ლა−გებს და
ზო−გიც თა−ვის კარ-მიდამოს...
მთე−ლი ზამთ−რის უ−ნა−ხა−ვი,
მო−ი−კი−თხეს ერთ−მა−ნე−თი,
თაგვ−მა -ჩი−ტი , ჩიტ−მა- ზღარ−ბი,
მე−ზო−ბელ−მა- მე−ზო−ბე−ლი.

გა−ვი−ხე−დოთ და სირ−ბი−ლით,
ჭა−ლა−ში ტა−სო გა−მოჩნ−და,
მო−ეს−რო−ლა ხი−ლის ხონ−ჩა,
კის−რის−ტე−ხით გა−მორ−ბო−და...
ჭი−ანჭ−ვე−ლის გო−რა−კებ−ზე-
სა−ი−დუმ−ლო სა−ვა−ლე−ბით,
ციყ−ვი ლო−ლას სა−ნა−ხა−ვად
იჩ−ქა−რო−და გა−მა−ლე−ბით.
იქით-აქეთ თვალს ავ−ლებ−და
ტყის უღ−რა−ნებს და−ძა−ბუ−ლი,
სა−ხე−ზე−დაც შე−ა−ტყობ−დით,
რომ გა−ე−გო რა−ღაც ცუ−დი.
ფიჭ−ვის ხე−ზე გირ−ჩებს თლი−და,
თვა−ლი მოჰკ−რა ლო−ლამ ტა−სოს,
ძირს და−ეშ−ვა და სულ მა−ლე ,
ხის ქვეშ დასხდ−ნენ სა−ჭო−რა−ოდ...

ნუ ი−ტყვით და რა ყო−ფი−ლა,
ამ ამ−ბა−ვის ა−ნა−ბა−ნა,
მდი−ნა−რე−ზე რომ ჩა−ვი−და,
ტა−სო პი−რის და−სა−ბა−ნად,
გა−ი−ხე−და და რას ხე−დავს:
იმ სოფ−ლი−დან, ა−ხოს გაღ−მა ,
ო−რი კა−ცი ჩა−მო−სუ−ლა
და ა−რაგვ−თან ჩა−მომჯ−და−რა.
ერ−თი ცო−ტა პირხ−მე−ლი−ა,
მე−ო−რე კი - ცო−ტა ზორ−ბა,
და უ−ეც−რად ტა−სომ მა−თი
საუბა−რი გა−ი−გო−ნა...

,,გა−ვი−ხე−დე იმ დღეს, ძმა−ო,
(ჰყვე−ბა ერ−თი, უფ−რო ზორ−ბა),
პა−პა−ჩე−მის დარ−გუ−ლი−ა,
ბექ−ზე დი−დი ვაშ−ლი რომ დგას,
სულ მთლად ჩა−მო−უ−ლე−წი−ათ,
ა−ღა−რა აქვს სა−ღი ტო−ტი,
მანდ ნამდ−ვი−ლად დათ−ვი და−დის,
შე−იძ−ლე−ბა ი−ყოს ღო−რიც...
შე−ვიკ−რი−ბოთ ერ−თად ყვე−ლა
მო−ნა−დი−რე ძმა−კა−ცე−ბი,
გა−ვი−დეთ და თავს და−ვეს−ხათ,
არ დავ−ტო−ვოთ აღარცერ−თი!“
ეს რომ ტა−სომ გა−ი−გო−ნა,
გა−აჟრ−ჟო−ლა ტან−ში მწა−რედ,
გა−ახ−სენ−და , გუ−შინ მთელ დღეს
მაგ ხის ძი−რას ი−თა−მა−შეს.
ო−თხი−ვე−ნი ერ−თად იყვ−ნენ:
ტა−სო, ვა−სო,
კო−ლა, ლო−ლა!
ი−ცელ−ქეს და იხ−ტუ−ნა−ვეს,
უ−ხა−რო−დათ ერ−თად ყოფ−ნა!
გა−უ−გი−ა, ი−ცის ტა−სომ,
(თუმ−ცა ,ზღარ−ბებს არ−ვინ ერ−ჩის ),
,,მო−ნა−დი−რეს ‘’ ე−ძა−ხი−ან,
მაგ თო−ფი−ან კა−ცებს ტყე−ში.
და−გე−ში−ლი ძაღ−ლე−ბი ჰყავთ,
არ−ვინ გა−მო−ე−პა−რე−ბათ,
არ ი−ცი−ან არც ფრინ−ვე−ლის,
არც ცხო−ვე−ლის შებ−რა−ლე−ბა...
ახ−ლა რა ვქნათ?! - ღე−ლავს ლო−ლა,
ახ−ლა რა ვქნათ?! - ღე−ლავს ტა−სო,
მე−გობ−რებს თუ საფრ−თხე ე−ლის,
ჩვენს მე−ტი ვინ და−ი−ცავ−სო?!
ვიდ−რე ყვე−ლას დაგვ−ხო−ცა−ვენ
და დამდ−გა−რა ჩვე−ნი ჯე−რი,
სო−ფელ−ში უნ−და გა−ვიქ−ცეთ,
ვნა−ხოთ თო−მა რეინჯე−რი.
მა−ნამ−დე კი...( ტყე−ში ბევ−რი
ქვა−ბუ−ლი და უღ−რა−ნი−ა),
სად−მე უნ−და გა−დავ−მა−ლოთ
ღრუ−ტუ−ნა და ბურ−დღუ−ნი−ა.
თქვეს და კი−დეც შე−ას−რუ−ლეს,
(უყ−ვართ საქ−მე, გა−დაჭ−რი−ლი)
თო−მასთან შაშ−ვი აფ−რი−ნეს,
უ−თხრეს თა−ვის გა−სა−ჭი−რი...

რეინჯე−რი თო−მა- ბი−ჭი ,
და−ჩაგ−რულ−თა ქო−მა−გი−ა,
ტყე−საც ი−ცავს , მდი−ნა−რე−საც,
მარ−დი−ა და ყო−ჩა−ღი−ა...
უ−მალ გაჩნ−და ჭა−ლის პირ−ზე,
ცხო−ვე−ლე−ბი და−ამშ−ვი−და,
ხე−დავთ, ქოხს რომ ა−შე−ნე−ბენ?
მანდ იქ−ნე−ბა ჩე−მი ბი−ნა.
ნუ−რა−ფერ−ზე ნუ ი−ნაღვ−ლებთ,
ვერ−ვინ მო−ვა თქვენს ახ−ლოსო,
მე ყო−ველ−დღე აქ ვიქ−ნე−ბი,
დი−ლა−სა და სა−ღა−მო−სო.

იმ დღის მე−რე ჩვენს ჭა−ლა−ში,
სიმშ−ვი−დე−ა სრუ−ლი ყველ−გან,
ცხო−ვე−ლე−ბის შე−ში−ნე−ბას,
ვე−ღა−რა−ვინ ვე−ღარ ბე−დავს.
პა−ტა−რე−ბო, მინ−და გ−თხო−ვოთ,
თქვენც წახ−ვი−დეთ მთა−ში ე−გებ
და თო−მა ბიჭს -ამ საქ−მეში
მი−ეხ−მა−როთ, რო−გორც შეძ−ლებთ.
თან გა−ერ−თეთ, ი−თა−მა−შეთ,
გა−და−ავ−ლეთ ჭა−ლას თვა−ლი,
ტყის დაც−ვა და გაფრ−თხი−ლე−ბა,
ყვე−ლას წმინ−და ვა−ლი ა−რის!