განთიადი

მთაწ−მინ−და ჩა−ფიქ−რე−ბუ−ლა,
შეჰ−ყუ−რებს ცისკ−რის ვარსკვ−ლავ−სა;
მნა−თო−ბი სხი−ვებს მაღ−ლით ჰფენს
თავ−და−დე−ბუ−ლის საფ−ლავ−სა.

და−დუ−მე−ბუ−ლა მთაწ−მინ−და,
ის−მენს დუ−დუნ−სა მტკვრი−სა−სა:
მდი−ნა−რე ნა−ნას უმ−ღე−რის
რა−ინდ−სა, ურჩ−სა მტრისასა…

მთაწ−მინ−და გულ−ში ი−ხუ−ტებს
საშ−ვი−ლიშ−ვი−ლო სა−მა−რეს,
მა−მა−და−ვით−სა ა−ვედ−რებს,
ა−ბა−რებს ქვეყ−ნის მოყვარეს…

მგო−სა−ნი გრძნო−ბა−მო−რე−ვით
თვალს ავ−ლებს ა−რე−მა−რე−სა.
და გულის-პასუხს ნარ−ნა−რად
უმ−ღე−რის ტურ−ფა მხა−რე−სა:

“ცა-ფირუზ, ხმელეთ-ზურმუხტო,
ჩე−მო სამ−შობ−ლო მხა−რე−ო,
სნე−უ−ლი დავბ−რუ−ნე−ბულ−ვარ,
მკურ−ნა−ლად შემეყარეო!…“

ვერ ა−ვი−ტა−ნე ობ−ლო−ბა,
სისხ−ლის ცრემ−ლე−ბი ვღვა−რე−ო;
წამძ−ლი−ა სულ−მა და გულ−მა,
შენს ნახ−ვას და−ვეჩ−ქა−რე−ო.

წინ მო−მე−გე−ბენ ღი−მი−ლით
შე−ნი მზე, შე−ნი მთვა−რე−ო,
გუნ−დი და გუნ−დი ვარსკვ−ლა−ვი,
მოკაშკაშ-მოელვარეო.

გულ−ში ი−ფეთ−ქა სი−ა−მემ,
სევ−დე−ბი უ−კუვ−ყა−რე−ო, -
ი−ა და ვარ−დი დამჭკ−ნა−რი
ხე−ლახ−ლად გამიხარეო!…

ცა-ფირუზ, ხმელეთ-ზურმუხტო,
სუ−ლის ჩამდგ−მე−ლო მხა−რე−ო,
შე−ნი ვარ, შენთ−ვის მოვკვ−დე−ბი,
შენ−ზედ−ვე მგლოვი−არეო!…

ნურც მკვდარს გამ−წი−რავ, ნურც ცო−ცხალს,
ზე კალ−თა დამაფარეო…
და, რომ მოვკვ−დე−ბი, გახ−სოვ−დეს,
ან−დერ−ძი და−ვი−ბა−რე−ო:

“დედა-შვილობამ, ბევრს არ გ−თხოვ:
შენს მი−წას მიმაბარეო!…
ცა-ფირუზ, ხმელეთ-ზურმუხტო,
ჩე−მო სამ−შობ−ლო მხა−რე−ო!”