ქართლოს
ღვაწ−ლით მო−სილს ქართ−ლოს−სა, მარ−სის ველს და−ბე−რე−ბულს,
შემდ−გომ ჟამ−თა, მტერთ რაზმ−ნი, სცე−მენ, გან−მარ−ტო−ე−ბულს;
ი−გე−რებ−და მ−ცხო−ვა−ნი, ვიდ−რე მო−უძ−ლუ−რე−ბულს,
მტერთ სიმ−რავ−ლე დას−ცემ−და, - ძველს მხე−დარს, და−წყლუ−ლე−ბულს.
იდ−გა მრა−ვალ მო−წყლუ−ლი, მას ველს, და−ფიქ−რე−ბუ−ლი...
კვლავ და−ესხ−ნენ მტერთ რაზმ−ნი, შეკრ−თა მო−ხუ−ლე−ბულ;
წარსდგ−მა ბი−ჯი საჩ−ქა−როდ; წარხ−და ის დრო−ცა ძვე−ლი,
და მის−ცა აქ რუ−სეთ−მა მას შე−წევ−ნი−სა ხე−ლი...
მთელ მსოფ−ლი−ოს ცნო−ბი−ლი, რუ−სი - ღვთივ დი−დე−ბუ−ლი,
ვის ერთ-მორწმუნეობით, ის ჰყავს, ძმად თვი−სე−ბუ−ლი;
შე−უხ−ვი−ა წყლუ−ლე−ბა, მუ−ხუცს, დამ−ძი−მე−ბუ−ლი;
გა−ნამხ−ნო, და კვლავ წარსდ−გა, მან ბი−ჯი გა−გე−ბუ−ლი.
ეს მო−ხუ−ცი, მარ−სის ველს, კვლავსდ−გას, გამხ−ნე−ვე−ბუ−ლი
იბრძ−ვის სომ−ხითს და მეს−ხეთს, ჯვა−რით ხელთ მძღვენ−ვე−ბუ−ლი;
რუს−თა მფარ−ვე−ლო−ბას ქვეშ, ძლე−ვით ა−მაღ−ლე−ბუ−ლი;
მო−დღევ−ნე−ბუ−ლის თა−ვის, კვა−ლად მტკი−ცედ, მ−პყრო−ბე−ლი.
იბრძ−ვის კა−ხეთს და კუ−ხეთს; იბრძ−ვის კოლ−ხი−დას ი−გი;
იბრძ−ვის შა−ვი ზღვის პირ−ზედ; კარს - ბრძავს, რაზმ−თა გამრი−გი;
მთის კალ−თებ−ში−აც იბრძ−ვის; კავ−კა−სის ერთ, დამრი−გი;
ტრი−ა−ლებს ყო−ველს მხა−რეს; ჰხვდა, კვლავ, ბრძოლ−სა რი−გი.
ვი−თა ლო−მი, მყვი−რა−ლი, არც−თუ მკრთა−ლი მჩმუ−ნა−ვი,
დაჭ−რით გა−მედგ−რე−ბუ−ლი, ლეკვთ და−ფარ−ვის მზრუ−ნა−ვი,
ა−ნუ, ვით მთვრა−ლი სპი−ლო, მომ−გე−რე−ბი მბრუ−ნა−ბი,
კის−კა−სობს ქარ−ლოს ბრუ−ნავს, ბორგს ღელ−ვა−ში მცუ−რა−ვი.
დღეს ქართ−ლო−სის ძლე−ვა−ნი გვაქვს დიდს გა−საკ−ვირ−ვე−ლად.
ფო−ცხო−ვას, კა−დიკ−ლი−არს, ჩო−ლოქს, ზღვის პირ−სა, ხმე−ლად,
უ−მე−ტეს ქუ−რუქ−და−რას, ძველ−სა გუმ−რი−სა ვე−ლად;
სხვაც მრა−ვალნი ძლე−ვა−ნი დაშ−თე−ბი−ან მას ძეგ−ლად.
რუსთ და ქართ−ველთ ამ წელ−თა, აქ ბრძვეს მტერ−თა გმი−რუ−ლად!
სდგას რიჟ−რაჟ ეს მო−ხუ−ცი ველ−სა მას მხი−ა−რუ−ლად;
შუბ−ლი მი−სი მხცო−ვა−ნი, კრთო−ლავს გან−ცისკ−რე−ბუ−ლად!
შჭვრეტს, უ−ხა−რის შვილთ სიმხ−ნე, მით ჰსჩანს აღ−ტა−ცე−ბუ−ლად!...
შვილ−თა მის−თა ვით მწვლი−ლი, ბრძო−ლას მსხვერპ−ლი შეს−წი−რეს:
ზოგ−თა ხელ−ნი და ფერხ−ნი ზოგ−ნი სულ გა−ხე−იბრ−დეს,
მრა−ვალთ დასთ−მეს ცოლ-შვილნი, ზოგთ საზრ−დო შე−იმ−ცი−რეს,
ზოგ−თა თვით ტკბი−ლი სუ−ლი დასდ−ვეს - ზე−ცას შეს−ძი−ნეს.
სა−ქართ−ვე−ლო, ღვთის მშობ−ლის, სა−უფ−ლის წუ−ლოდ, თქმუ−ლი,
მისთ−ვის, ჰხამს შე−ი−წო−დეს, მას შე−ი−ვედ−როს სუ−ლი!..
ქრის−ტესთ−ვის აქ ვინ მოკვ−და, იქმ−ნა სისხლ-დანთხეული,
ჩვენ გვრწამს, რომ ღვთის ღი−ნა−შე იქ−ნე−ბის ღირ−სე−უ−ლი.
ს. თა−მა−რა−შე−ნი.
ჩყნზ-ს, წელს.
ჯერ არცერთ მომხამრებელს არა აქვს შეფასება გაკეთებული. თქვენ როგორ გფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისათვის შეიძლება იყოს ეს ლექსი საინტერესო? საორიენტაციო ასაკის მისანიჭებლად, გთხოვთ შეხვიდეთ სისტემაში ან გაიაროთ რეგისტრაცია და გვითხრათ, თქვენი აზრით რა ასაკის ბავშვისათვის არის ეს ლექსი საინტერესო. თქვენი აზრი ჩვენთვის მნიშვნელოვანია!
ავტორის შესახებ
დავით მაჩაბელის სხვა ლექსები:
ქართლოს |
ჩემი ლოცვა |
ალერსი |
ვარდი |
ლოცვა ტრფიალისა |
დაეხმარე სახელის შერჩევაში
მოამზადეთ ოჯახური რეცეპტები და ასწავლეთ ბავშვებს მათი მომზადება.
სოფი მაჭავარიანი - გაზაფხული (ლექსი პატარებს)
გაზაფხულდა,ყვავილებმა გაიშალეს თმები, ტანთ ლამაზი ჩაუცვიათ ჭრელი სამოსელი. გაიღვიძეს ცხოველებმაც დახტის ცელქი შველი პეპელას ვერ დაეწევი, რომ მოჰკიდო...
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები სამშობლოზე
 |
არაგვსვაჟა–ფშაველა |
 |
წუხელის ბიჭი დაბადებულაანზორ აბულაშვილი |
 |
რაც მიიწერა სოფელმანბესიკი |
|
წილის ყრავაჟა–ფშაველა |
 |
დედა თბილისიმანანა ტონია |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები სამშობლოზე
 |
ქართლის მიწისთვისნანა სამხარაძე |
 |
გაზაფხულიილია ჭავჭავაძე |
 |
ომში წასვლა მას უხარისხალხური |
 |
ლოცვახათუნა გულიაშვილი |
 |
ყველა მარიამსნესტან კუპრავა |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები სამშობლოზე
|
მოგონებავაჟა–ფშაველა |
|
მხედართა ძველი სიმღერავაჟა–ფშაველა |
|
ასპინძის ომზედბესიკი |
 |
ბარდნალალადო ასათიანი |
 |
კავკაზის მთები მაშუკის მთიდგანალექსანდრე ორბელიანი |
