ვასოს დაბადების დღე

ერ−თხელ კო−ლა ნე−ბივ−რობ−და,
ნი−გოზს მი−ირთ−მევ−და ჭყინ−ტად,
უ−ცებ თით−ქოს კე−ტი დაჰკ−რეს,
ო−რი თვა−ლი და−ა−ჭყი−ტა:
,,-უ−ი, რო−გორ და−მა−ვი−წყდა,
სად გა−მოვ−ყოფ ახ−ლა თავ−სო,
და−თუ−ნი−ას, დრუნ−ჩა- ვა−სოს,
დღეს ხომ ი−უ−ბი−ლე აქვსო!“
თქვა და საჩ−ქა−როდ წა−მოხ−ტა,
(ა−სე უნ−და რა−ინ−დო−ბა!)
დინ−გი კარ−გად და−ი−ბა−ნა,
ყუ−რე−ბი კი - და−ი−ტო−ვა!
მიღრუტუნ−და გარ−დე−რობ−თან,
ყვე−ლა უჯ−რა ა−ჯღა−რუ−ნა,
ქუ−დი ფეხ−ზე ა−მო−იც−ვა,
წინ−და თავ−ზე და−ი−ხუ−რა!
ე−ზო−ში ფრ−თხი−ლად გა−ვი−და,
შხე−ფებს ყრი−და ა−რაგ−ვი და
თოვლ−ზე ფე−ხი და−უ−ცურ−და,
ყი−რა−მა−ლა გა−და−ვი−და.
გაღ−მა მე−გობ−რებს გას−ძა−ხა:
-ა−ქეთ მო−დით, ტა−სო, ლო−ლა!
ჩქა−რა, სა−ნამ ბუ−ნა−გამ−დე
მი−სასვ−ლე−ლი და−ი−თოვ−ლა.
სა−ნამ ვა−სოს ლურ−ჯი ცი−გა,
ქარს და ნამ−ქერს მი−უ−ყი−ნავს,
სა−ჩუ−ქა−რი მო−ვუმ−ზა−დოთ
და ვეს−ტუმ−როთ ი−უ−ბი−ლარს!

ციყ−ვი ლო−ლა ფუ−ღუ−რო−დან,
ყურს უგ−დებ−და ცა−ლი ყუ−რით,
უფ−რო მე−ტად სა−ხა−ლი−სოს
ვე−ღა−რა−ფერს უ−ყუ−რებ−დით!
სა−ყუ−რე−ე−ბად ე−კი−და -
თხი−ლის ხმე−ლი კუნ−წუ−ლე−ბი.
თან მე−გობ−რებს გა−მოს−ძა−ხა:
,,არ გა−ვი−გო საყ−ვე−დუ−რი!
სუ−ლაც არ დამ−ვი−წყე−ბი−ა ,
უკ−ვე ვა−ცხობ ვაშ−ლის ღვე−ზელს...
ო−რი წუ−თი და−მა−ცა−დეთ,
ფრ−ჩხი−ლე−ბი ვერ შევიღებე!“
ჟღა−ლი კუ−დი ა−იპ−რი−ხა,
გა−და−იც−ვა კა−რა−კუ−ლი,
დე−დას ჩან−თი−დან მოჰ−პა−რა
ტუჩ−სა−ცხი და მა−ნი−კუ−რი.
ნე−კა თი−თი მწვა−ნე ჰქონ−და,
ცე−რა ჰქონ−და ღი−ა ლურ−ჯი!
...ა−სე ი−ყო...ი−სე ი−ყო...
ტყე−ში შო−ბა თენ−დე−ბო−და,
ფან−ტე−ლე−ბი ცვი−ო−და და
ყვე−ლა ტკბი−ლად ბერ−დე−ბო−და.

ბე−ლი ვა−სოს ბუ−ნა−გის−კენ
გა−ე−მართ−ნენ მე−გობ−რე−ბი,
გო−ჭი კო−ლა თოვლს კვა−ლავ−და,
საქ−მე ჰქონ−და ბევრ−ზე ბევ−რი,
თან გო−გო−ებს უყ−ვე−ბო−და
ჭა−ლის ამ−ბებს - სა−სა−ცი−ლოს.
ხელ−ში ჩა−მი−ჩი ე−ჭი−რა,
მხარ−ზე ედ−გა ტი−კით ღვი−ნო,
ზღარ−ბუ−ნი−ას ზურგ−ზე ე−წყო
გო−ზი−ნა−ყი სა−მი კი−ლო,
გზად ერთ წამ−საც არ კარ−გავ−და,
ჰან−გებს თხზავ−და სა−ღი−ღი−ნოს!
ლო−ლა ი−სე დაღლილი−ყო,
ა−ღარ ჰქონ−და თა−ვი სკუ−პის,
ქუ−დი თოვლ−ში მო−ეს−რო−ლა
ღვე−ზელს მი−ათ−რევ−და კუ−დით.
რო−გორც იქ−ნა მი−აღ−წი−ეს,
ვა−სოს ბუ−ნაგს ფე−ხაკ−რე−ფით,
,,ალ−ბათ, რო−გორ გვე−ლო−დე−ბა!
ალ−ბათ, რო−გორ ვენატრებით!“
მო−ამ−ზა−დეს ტკბი−ლე−უ−ლი,
ნუ−გე−ბი და ჩა−მი−ჩე−ბი,
მაგ−რამ ,ჰო−ი, სა−ოც−რე−ბავ,
არ−სა−ი−დან ჩა−მი−ჩუ−მი!
ერ−თი სუ−ლი ჰქონ−და ყვე−ლას,
რომ გე−მო−ზე ე−ნა−ვარ−დათ,
,,სად ხარ, ვა−სო, კარ−ში გა−მო,
ნა−ხე, გა−რეთ ვი−ნა ვართო!!...“
ბუ−ნაგს ირგვ−ლივ მო−უ−ა−რეს,
არ−ვინ გას−ცა ხმა შიგ−ნი−დან...
ყვე−ლამ მხრე−ბი ა−ი−ჩე−ჩა,
რა−ში ა−რის ნე−ტავ საქ−მე?!
იქ−ნებ და−ბა−დე−ბის დღე−ზე
სტუმ−რა−და−ა დრუნ−ჩა სად−მე?!
ბო−ლოს ვე−ღარ მო−ით−მი−ნეს,
არც ა−ცხე−ლეს, არც ა−ცი−ეს,
წნე−ლის ღო−ბე გა−დას−წი−ეს
და ბუ−ნაგ−ში შე−ი−ჭყი−ტეს:
,,ღმერ−თო ჩე−მო! ეს რა ხდება?!“
კო−ლა სიმწ−რის−გან ი−ცი−ნის,
დრუნ−ჩას თა−თი უ−დევს პირ−ში,
მშვი−დად სძი−ნავს ზამთ−რის ძი−ლით...

ა−ტყდა დი−დი ჟრი−ა−მუ−ლი,
ყი−ჟი−ნა და ტა−შის−ცე−მა,
კო−ლამ უ−თხრა- ტა−სოს, ლო−ლას:
,,სხვა−ნა−ი−რად არ იქ−ნება!
ვა−სო უნ−და გა−ვაღ−ვი−ძოთ,
მაგ−რად დას−ცხეთ დაფ−და−ფი−ო,
არ და−მი−წყოთ დათ−ვის წე−სი,
და დათ−ვე−ბის ა−და−თი−ო...
დღეს ა−ხა−ლი წე−ლი ა−რის,
ა−ხა−ლი წლის შაბათიო..“

და−ე−სივ−ნენ მე−გობ−რე−ბი,
უ−ჯი−კეს და ა−გო−რა−ვეს,
დრუნ−ჩა ი−სე ბურ−დღუ−ნებ−და,
ხმა გა−ვი−და იმ გო−რამ−დე...
გა−აღ−ვი−ძეს, მო−ილ−ხი−ნეს,
ი−ცი−ნეს და გა−ა−ცი−ნეს,
სი−ხა−რუ−ლი ჭერს სწვდე−ბო−და,
მე−რე ჭერ−საც ა−ა−ცი−ლეს.
მეც იმ ტყე−ში ვი−ყავ გზა−და,
ვარ ამ ამ−ბის მეც ზი−ა−რი,
ჭი−რი იქ და ლხი−ნი ა−ქა,
რო−გორც ზღაპ−რის წე−სი ა−რი...