ზაფხულის ერთ მშვენიერ  ღამეს პატარა გოგონა და მისი დედიკო ვარსკვლავებით მოჭედილ ცას შეჰყურებდნენ:

-რა კარგი ღამეა! -უთხრა დედამ გოგონას,-ხედავ? ერთმანეთს მიყრდნობილი ორი მთის მხრებიდან უუუუზარმაზარმა  მთვარემ ამოყო თავი. ამაღამ ბნელი ღამისა არ შეგვეშინდება.

-დე, ხედავ?  ის უუუუზარმაზარი მთვარე  ახლა ჩვენკენ მოდის,-დაიძახა გოგონამ,-თითქოს  ჩვენს ქუჩაზე მოაბიჯებს...მაღლა აიხედე! ცა ვარსკვლავებით მოჭედილა, მორთულა, განა მოწმენდილა.

-მართლა ძალიან ლამაზია!

-დე, ნახე, ერთი ვარსკვლავი როგორ გარბის!

-ეს ვარსკვლავი  კი არა,  ხელოვნური თანამგზავრია. ვარსკვლავებს დაჭერობანას ეთამაშება.

-ეს როგორ? ვარსკვლავს ხომ სირბილი არ შეუძლია.

-საქმეც ამაშია,-აუხსნა დედამ,-დაჭერობანას იმიტომ ეთამაშება, რომ ვარსკვლავებს სირბილი არ შეუძლიათ, თვლით კი იმიტომ ითვლის, რომ ყოველთვის თვითონ იყოს გამარჯვებული.

დედა-შვილი უყურებდა, თანამგზავრი ვარსკვლავებს შორის როგორ  დარბოდა და ითვლიდა:

-ენკი, ბენკი, სიკლისა, ენკი, ბენკი დაა... ხითხითელა პაკო გა-ვი-დააა!

მერე გათვლას მოუჩქარა:

--ენკი, ბენკი, სიკლისა, ენკი, ბენკი, დააა...   აი, უკვე  ბაკაც   გა-ვი-დაა!

მერე სულ გადაირია:

-ენკი, ბენკი, სიკლისა, ენკი, ბენკი, დააა... 

ვარსკვლავებს ძალიან ეწყინათ:

-ახლავე გაჩუმდი! ეს რა მანერებია! დაჭერობანას დახუჭობანას თამაში გვირჩევნია. ჩვენ ხომ სირბილი არ შეგვიძლია!

მაგრამ თანამგზავრი...ხომ არ ჩაიხვია, ნეტავი! ვარსკვლავებს უკვე ელვის სისწრაფით ითვლიდა:

-გასულია ანკაც, მაკაც, ნუცოც, ელაც, კიდევ ლელა-ბელაც,  კიდევ ცოკუ-ბოკუც, ესეც ფოკუს-მოკუს!

ღამემ დატუქსა:

-ახლავე გაეცალე აქაურობას, თორემ მე შენ გიჩვენებ, ორბიტიდან გასვლა როგორაც უნდა!

მართლა გაეცალა, ირმის ნახტომის მთავარი გზისკენ  გაუტია, მაგრამ განა რცხვენოდა, ნება-ნება მიღიღინებდა, ჩიტუნასავით მიტიტინებდა:

-მე კვლავ ბევრჯერ დაგეწვევით, თქვენ კი ვეღარ დამეწევით!

ღამემ გაიცინა. გაიცინეს ვარსკვლავებმაც. თანამგზავრი ხომ მეტად საჭიროა. ის ხომ ადამიანებმა იმიტომ შექმნეს, რომ ციური სხეულები უკეთ გაეცნოთ. ყველაზე მეტად ვინ იცინოდა? - რა თქმა უნდა, პაკო, ბაკა,  ანკა, მაკა, ნუცო, ელა,  ლელა-ბელა, ცოკუ- ბოკუ,  ფოკუს-მოკუს!  ხედავ, თანამგზავრმა რამდენი ახალი ვარსკვლავი აღმოაჩინა!

პატარა გოგონა დედას კალთაში ეჯდა  და ცას თვალს არ აშორებდა, ვარსკვლავების სახელებს იმახსოვრებდა:  პაკო, ბაკა, ანკა, მაკა, ნუცო, ელა, ლელა-ბელა, ცოკუ-ბოკუ, ფოკუს-მოკუს!

-შვილო, უკვე ძილის დროა!-უთხრა დედამ. 

-რას ამბობ, დედა, ძილში ხომ ახალი ვარსკვლავების სახელები სულ დამავიწყდება!

დედამ ღამეს გახედა, იმანაც თავი დაუქნია,-მე ვიცი და ჩემმა ღამეულობამო, მომკლა ამდენმა არეულობამო.

-ჩჩჩ, ჩჩჩუმად!-ძლივს გასაგონი ჩურჩული გაისმა. ეს ძილი იყო,  ღამის ვეზირი. დადიოდა  და ფერად-ფერადი სიზმრების ასხმულებს დაატარებდა. ძილი  ჩუმად მიიპარა და ვარსკვლავების თვლაში გართულ გოგონას  ხავერდოვანი თითები თვალებზე ნაზად ჩამოუსვა:

-ფოკუს-მოკუს!  იძინე, პატარავ, იძინე! აი, შენ ყველაზე ზღაპრული, ყველაზე საყვარელი სიზმარი!-კეთილად გაიღიმა და მძინარეს ლამაზი სიზმარი  მოახურა. 

სძინავს პატარა გოგონას. ძილში ტკბილად იღიმება. სახეზე სულ ვარსკვლავების ნათელი გადასდის. მისი სიზმრის შინაარსს ვინ არ მიხვდება,-თავის პატარა მეგობრებს  დახუჭობანას ეთამაშება! ყველანი აქ არიან: პაკო, ბაკა, ანკა, მაკა, ნუცო, ელა, ლელა-ბელა, ცოკუ-ბოკუ, ფოკუს-მოკუს!